நண்டுகளில் அலைவுறும் சிசுவின் பாதங்கள்

உறைந்த இருளென
நீலக்கடற்
கரைகொண்டிருக்கும் பாறை.

பிரித்தறியவியலா
அவயமே போல்
அதன்
வண்ணத்திலேயேயிருந்து
பற்றி நிற்கும்
ஒன்றிரண்டு நண்டுகள்.

அளவில்
பெரியதும் சிறியதுமான அலைகள்
மோதி மோதி
நுரைக்கக் கழுவியும்
வெளுத்திடாத நண்டுகள்
பெயர்வது அவ்வப்போது,

உள்ளிருந்து அலைவுறும்
கர்ப்ப கால சிசுவின்
பாதங்களைப் போல

மற்றும்

பாறை வயிறு
அங்கங்கே புடைக்கும்படியாக.

-  நன்றி: ’படிகம்’ கவிதைகள் இதழ்

கல் கவிதைகள்

1)

தழுவலின் போதெல்லாம்

தளர்த்திய ஆடைகளை

தன்போக்கில் அடித்துப்போனது

நதியே

கூழாங்கல்லோடு நாம்
காண்பதுதான் என்ன

கல்லொன்றின்

அம்மணம் அல்லவா

2)

கல் தேவதை

கல் ஸ்தனங்கள்

இரங்கவே இரங்காத மனசு

கல்

                                                          

3)

கல் மேலெழும்பவென

குடத்தினுள்

நீர்மேல் நீராய்

வார்த்துக்கொண்டிருக்கிற

மடக் காகம் நான்தான்

கல்
கல்தான்